روانشناسی

چه مواردی را در مواجهه با بیماران دوقطبی باید رعایت کنیم ؟

از آنجایی که بسیاری در مواجهه با بیماران دوقطبی فرار را بر قرار ترجیح می دهند، باعث می گردند که این بیماران در حالت تدافعی قرار گرفته و به انکار از بیماری به ویژه در دوره های پس از بهبودی و سپری شدن دوره حاد روی بیاورند، امری که شدیدا در درمان این بیماران تاثیر گذار است و مانع کنترل صحیح آنان می گردد، به همین دلیل در این مطلب برخی از مواردی که در خصوص این بیماران ایجاد خطر کرده و در برخورد با آنان حائز اهمیت است را آورده ایم، البته اختلال دوقطبی مورد نظر در این مطلب از نوع I می باشد:

موارد مشکوکی از اختلال دوقطبی را در خودتان یا عزیزانتان مشاهده کرده اید؟ به جای نگرانی با مشاوران تلفنی آرموو تماس بگیرید.

۱-شیدایی

قدرت قضاوت بیماران دچار شیدایی بسیار ضعیف بوده و آنان به همین دلیل دچار انواع مشکلات بین فردی، مالی، حقوقی و جنسی  می شوند. ترکیب خود بزرگ بینی، حالت تکانشی بودن، هذیان ها و افزایش انرژی می تواند سبب تصادفات رانندگی مهلک،«پرواز کردن» از روی سقف، صمیمیت سریع با افراد غریبه خطرناک، یا مصرف بیش از حد دارو در حد کشنده شود .

۲- عدم رعایت درمان

متاسفانه بیماران دچار شیدایی از اینکه کسی برای آنان اختیار داری کند آزرده خاطر می شوند، به سرعت تصمیم می گیرند که به مناطقی دوردست سفر کنند، نیاز به درمان را انکار می کنند و به ندرت وجود شما را متوجه می شوند. احتمال آنکه چنین بیماری برای ویزیت دوم مراجعه کند، چندان بالا نیست. پس بنابراین بسیار مهم است که درمانگر در مواجهه با این بیماران فرض را بر این بگذارد که باید همین الآن اقدامی انجام دهد.

آیا دچار نوسانات خلقی هستید؟ (اختلال دوقطبی I )

 ۳- بستری کردن

پذیرش بیمار در بیمارستان اغلب برای دستیابی به تشخیص دقیق تر، برای آغاز درمان و( مهم تر از همه) برای ایمنی بیمار ضروری است.

۴-  مراجع ارائه دهنده اطلاعات

نزدیکان بیمار می توانند اطلاعات مهمی را ارائه داده و می توانند به بیمار کمک کنند تا او به جای سوار شدن به هواپیما به مقصدی دیگر، همچنان به درمان خود ادامه دهد.

بیماری های مشابه با اختلال دو قطبی I  را بشناسیم؟

۵- دوره های شیدایی تک قطبی

درصد بسیار اندکی از بیماران دچار اختلال دوقطبیI ، تنها دچار دوره های شیدایی بوده و هیچ گاه دوره های افسردگی را تجربه نکرده اند. این بیماران معمولا مرد بوده و اکثر آنها پس از مدتی دچار دوره های افسردگی اساسی خواهند شد.

۶- نقش مواد

داروها و سایر مواد گاهی سبب ایجاد دوره های شیدایی در بیمارانی می شوند که قبلا برای آنان تشخیص اختلالات افسردگی مطرح شده بود. البته هنوز بر سر این مسئله اختلاف نظر وجود دارد که آیا بهتر است وضعیت تشخیصی آنان را تک قطبی در نظر گرفت یا دو قطبی. عواملی که به نفع تشخیص اختلال دوقطبی I هستند، عبارت اند از: سابقه خانوادگی اختلالات دوقطبی؛ دوره های مبهم – قبلی نیمه شیدایی یا مختلط؛ شیدایی قبلی ناشی از مصرف مواد؛ یا علایم شیدایی که به گونه ای نامتناسب، شدید بوده یا طولانی هستند.

 ۷- شروع دیررس

هرگاه نخستین دوره شیدایی پس از سن ۳۵ سالگی رخ دهد، درمانگر همواره باید نقش احتمالی  بیماری طبی، مصرف داروی ضد افسردگی، یا مصرف مواد دیگر را در نظر داشته باشد.

۸- اختلال اسکیزوافکتیو

افتراق دادن میان این اختلال با اختلال دوقطبی I ، شدید همراه با علایم روان پریشی اغلب بسیار دشوار است. در مرز بین این دو، افتراق گذاردن آنها از یکدیگر نیز احتمالا اهمیتی نخواهد داشت. به همین دلیل هم کمک گرفتن از روان پزشکان صاحب صلاحیت در تشخیص و کمک به این بیماران و نحوه رفتارشان بسیار مهم و اساسی است .

۹-از تشخیص بیش از حد اختلالات دوقطبی دوران کودکی بپرهیزید

اکثر موارد تحریک پذیری یا قشقرق های دوران کودکی، یا طبیعی بوده و یا آنکه با اختلال سلوک یا اختلال نافرمانی مقابله جویانه همراه بوده و ارتباطی با اختلالات دوقطبی ندارند، متاسفانه برخی از افراد با مشاهده برخی از نشانه ها در کودکان خود سریعا وصله دوقطبی بودن رابه آنها می زنند .

در آخر باید تاکید کنیم که در مواجهه با نشانه های بیماری دوقطبی در خود یا عزیزانتان به شدت از خود تشخیصی بپرهیزید، این اختلال با بسیاری از اختلالات دیگر داری نشانه های یکسان بوده و بدون نظر روانپزشک ابدا نمی توانید خودتان به قطعیت در خصوص این بیماری نظر دهید .

دانستنی های مهم دیگر در رابطه با اختلال دوقطبی را میتوانید از مشاوران روانشناسی آرموو بخواهید و بدون مشورت این مشاوران دست به اقدام نزنید.

 

 

مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سه × 1 =

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن